|
|
                       
|
Dat is
toch geen zee om een (zee)hond doorheen te sturen?
In Groenland worden jaarlijks nog circa 90.000 zeehonden gedood, voornamelijk ringelrobben, om als voedsel voor de Inuit en hun honden te dienen. Een deel van de huiden wordt door deze Groenlandse Eskimo's zelf gebruikt. De grootste bedreiging voor de zeehond is op dit moment niet de pelsjager, maar de vervuiling van het leefmilieu van de dieren. Door de toenemende lozing van PCB's door onze industrieën zal de zeehond in de nabije toekomst moeite hebben het hoofd boven water te houden. Vooral het eerste levensjaar is voor de zeehond van levensbelang. Als er een zieke zeehond ouder dan één jaar bij een opvangcentrum wordt binnengebracht, is dit een uitzondering. In ons land zijn het vooral de zeehonden in de Waddenzee die van deze aanslag op het milieu te lijden hebben. Enerzijds doordat de PCB's een dusdanige invloed hebben op de hormoonhuishouding van de dieren, dat dit een nadelig effect heeft op het aantal nakomelingen. Anderzijds is het mogelijk dat jonge dieren door de schadelijke invloed van PCB's een verminderde weerstand tegen parasieten hebben. Een verzwakte zeehond vormt een ideale voedingsbodem voor bacteriën, die over een parasitaire infectie heen desastreuze gevolgen voor de zeehond kunnen hebben. Naast de gevolgen voor de zeehond heeft de vervuiling van de Waddenzee ook een negatieve invloed op andere levensvormen in dit leefgebied. Geen zee dus om een zeehond doorheen te sturen. Het wordt tijd dat commercie en politiek zich eens wat meer gaan bezinnen op een door Greenpeace gelanceerde spreuk: "Pas als de laatste boom geveld, de laatste rivier vergiftigd, de laatste vis gevangen is, zal de mens vaststellen dat geld niet eetbaar is!" Een ander aspect is de verstoring van jonge zeehonden door diverse oorzaken: toerisme, beroepsvaart, vissersboten en laag overvliegende straaljagers. Een echt rustgebied voor de zogende dieren is er in de Waddenzee in feite niet meer. Het rustigste gedeelte is het oostelijk waddengebied rond Schiermonnikoog. Daar bevinden zich de grote zeehondenkolonies, maar ook een groot aantal toeristen. De westelijke Waddenzee is onrustiger, en erger vervuild dan het oostelijk deel. Bij Rottum is een natuurbeschermingsgebied, waar garnalenvissers, zij het gebonden aan bepaalde regels, mogen vissen. De meeste vissers houden zich ook aan deze regels. Toch werd in 1986 een groep zeehonden met zo'n 25 jongen van een zandbank in dit beschermde gebied gejaagd door de garnalenvisser UQ2 uit Usquert, die het jaar daarvoor ook al eens gewaarschuwd is voor hetzelfde delict. Door deze verstoring raken de jonge dieren hun moeder kwijt, waardoor ze niet gevoed worden en verzwakken. Eerst wanneer de jongen ernstig verzwakt zijn kunnen zij worden gevangen, en naar de zeehondencrèche in Pieterburen worden gebracht, waar ze weer op krachten kunnen komen. In de crèche komt zo'n zestig procent van de jonge zeehonden terecht, nadat in de derde week van juni de werptijd is begonnen. De opgevangen zeehondjes hebben vaak nog nooit moedermelk gehad. Per jaar worden ongeveer negentig zieke dieren in Pieterburen aangevoerd. In oktober (1986) werd de vierhonderdste gerevalideerde zeehond door de crèche weer aan het zilte nat toevertrouwd. Ook het Natuur Recreatie Centrum op Texel beschikt over een zeehondenopvang. Het is toch eigenlijk bij de beesten af dat dergelijke maatregelen nodig zijn. Jan Kruizinga |
