|
|
                       
|
Laat ze maar stikken (1989) Laat ze maar stikken, moet de beheerder van het dienstencentrum Rubenshoek gedacht hebben, toen hij kennelijk last kreeg van twee poezen, die achter het gebouw hun leefgebied hadden gekozen. De dieren sliepen onder de vloer van een aangrenzend huis.Aanvankelijk werd de toegang, een gat in de muur van de fietsenstalling, afgedekt met een metalen rooster, zodat de dieren tenminste nog lucht kregen, maar wel moesten uitdrogen en verhongeren. Nadat wij, gealarmeerd door de buren, het rooster hadden open gemaakt, besloot men tot drastischer maatregelen. Het gat werd nu dichtgemetseld. De dieren konden nergens meer heen en deden hun behoefte onder de slaapkamer van de buurvrouw, tot deze door de stank en het gepiep van de katten niet meer kon slapen. Opnieuw werd onze hulp ingeroepen. Er zat nog maar één ding op. De zoon van de buurvrouw had in de slaapkamer een gat in de vloer gezaagd, zodat we plat op de buik liggend een val onder de vloer konden schuiven. Na veel gewroet in de krappe ruimte konden de dieren gevangen worden. Na weer op krachten te zijn gekomen, zijn de poezen gesteriliseerd, en na een tijdje in de opvang om weer helemaal op te knappen, weer op hun oude plek teruggezet. Eind goed al goed, maar de mentaliteit van sommige mensen geeft wel te denken. |