Clowntje is één van de drie kittens van de wilde zwarte pers Madonna. Madonna werd na de sterilisatie gebracht om op te knappen na de operatie. Volgens de dierenarts had de poes geen jongen gehad. De volgende dag werden drie verkleumde hoopjes poes van een dag oud nageleverd, die in de struiken hadden liggen gillen van de honger en kou. 

Eerst stopte ik de levensarme wezentjes in mijn hemd om ze op temperatuur te laten komen. Ik vreesde het ergste. De kleintjes hadden een behoorlijke klap gehad. Toen er weer wat leven in en geluid uit kwam, diende zich een ander probleem aan. Toen ik de kleintjes bij Madonna in de kennel wilde leggen, moest ik dat bekopen met een paar fikse bloedende schrammen. Ik had ze uiteindelijk in een bakje gelegd voor het mandje waar de poes in zat, maar die zat er verontwaardigd naar te kijken. Wat moest ze met die krijsende wolbaaltjes? Het gegil was tot achter in de straat te horen. Eén van de kleintjes zag kans op eigen kracht naar de moeder toe te komen. De andere twee hadden daar de kracht niet voor. Ik stak mijn hand in de kooi om ze te helpen, maar kon weer de pleisters pakken. Tenslotte lukte het om ze met een kartonnen koker bij moeder in het mandje te wippen. Even later ging het gegil over in een sabbelend geluid. Toen werd het stil.

Vijf weken heb ik de kleintjes niet gezien. Veilig zaten ze verscholen in het mandje onder de zwarte manen van Madonna, die geen nieuwsgierige blikken toeliet. De stilte in de kennel werd alleen onderbroken door het drinken van de kittens. Het enige waaruit ik kon vermoeden dat alles in orde was. Nu waagden ze zich buiten het mandje. Voorzichtig begonnen ze de kennel te verkennen. In de kennel stond een doos. Omdat deze te hoog was voor de kittens om erin te klimmen, maakte ik een rond gat aan de onderkant, waar ze doorheen konden kruipen. Dit leverde het poesje (de andere twee waren katertjes) haar naam op: Clowntje.

Clowntje kroop niet door het gat, maar hees zich boven het gat omhoog aan de rand van de doos. Balancerend op de rand keek ze naar beneden en zag daar iets spannends bewegen. Haar eigen staartje stak door het gat. Graai, graai, pats! Clowntje stond recht overeind op haar kop, met haar staart recht in de lucht. Net een kaars. Ze klauterde overeind, klom weer op de rand. Opnieuw stak haar staart door het gat. Graai, graai, pats! Clowntje was weer kaarsje. Dit heeft zich enkele malen herhaald. Als ik een video had gehad, had ik het niet kunnen filmen van het lachen. Tranen in mijn ogen en buikpijn had ik ervan. Nu, zeven jaar later, haalt Clowntje nog steeds malle streken uit.

Toen Clowntje een jaar of twee was, werd ze ziek. Geen duidelijke symptomen van een bepaalde kwaal, maar ze wilde niet eten en was lusteloos. Ze lag de hele dag op bed, bij voorkeur tegen de buik van mijn oudste kater Nimrod. Ik kwam steeds bij haar kijken, gaf haar een knuffel en praatte tegen haar: "Is Clowntje een beetje ziek?" Na enige tijd werd Clowntje weer beter, en een poos later lag ik met griep op bed. Clowntje en Nimrod lagen tegen mijn rug aan. Af en toe voelde ik Clowntje over me heen klimmen. Ze kwam even bij mijn gezicht kijken alsof ze wilde vragen: "Is Jantje een beetje ziek?" Dan kroop ze terug naar Nimrod's buik, om even later weer bij mij te komen kijken, precies zoals ik had gedaan toen Clowntje ziek was.

Jan Kruizinga